وداع با طنینِ ماندگارِ «ایران ایران»؛ رضا رویگری کیانِ سینمای ایران درگذشت + بیوگرافی و افتخارات هنری

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، خبر درگذشت رضا رویگری، هنرمند چندوجهی و پیشکسوت سینما، تئاتر و تلویزیون، جامعه هنری ایران را در سوگی عمیق فرو برد. او که با صدایی رسا و چهره‌ای کاریزماتیک سال‌ها در نقش‌های ماندگار درخشید، سرانجام پس از تحمل یک دوره بیماری طولانی، صحنه زندگی را ترک کرد.

 در ادامه، گزارشی از زندگی و آثار این هنرمند فقید را مرور می‌کنیم:

 بیوگرافی و آغاز مسیر هنری

 رضا رویگری متولد دی‌ماه 1329 در منطقه تجریش تهران بود. او فعالیت حرفه‌ای خود را از اواخر دهه ۴۰ با تئاتر آغاز کرد و در نمایش‌های مهمی به کارگردانی بزرگان تئاتر ایران به ایفای نقش پرداخت. رویگری با فیزیک بدنی مناسب و صدایی که ویژگی‌های خاص "باریتون" را داشت، خیلی زود توانست جای خود را در سینما و تلویزیون باز کند.

  طنین "الله الله"؛ پیوند ناگسستنی با وطن

    نمی‌توان از رضا رویگری نوشت و به قطعه حماسی «ایران ایران» (الله الله) اشاره نکرد. این سرود که در روزهای پرالتهاب انقلاب ۱۳۵۷ طنین‌انداز شد، با صدای پرقدرت او به یکی از نمادهای صوتی تاریخ معاصر ایران تبدیل گشت.

رویگری همواره در مصاحبه‌هایش با افتخار از این اثر یاد می‌کرد و آن را برخاسته از عشق خالصانه‌اش به وطن می‌دانست. او معتقد بود این سرود هدیه‌ای از طرف او به مردم و خاک ایران است؛ عشقی که تا آخرین روزهای حیاتش در کلام و نگاهش به این سرزمین موج می‌زد.

    درخشش در آثار تاریخی و سینمایی

    رویگری هنرمندی بود که هم در سینمای بدنه و هم در مجموعه‌های فاخر تاریخی خوش درخشید. او توانایی عجیبی در جان بخشیدن به شخصیت‌های خاکستری و مقتدر داشت.

          آثار شاخص تلویزیونی

                        مختارنامه (نقش کیان ایرانی): شاید ماندگارترین تصویر رویگری در ذهن نسل‌های جدید، نقش "کیان" یار باوفای مختار ثقفی باشد. او در این نقش، شجاعت و وفاداری یک سردار ایرانی را به زیباترین شکل ممکن به تصویر کشید.

                        معصومیت از دست رفته: در نقش "سعد بن ابی‌وقاص" توانست قدرت بازیگری خود را در یک درام مذهبی-تاریخی به رخ بکشد.

                        به کجا چنین شتابان: نمایشی از یک کاراکتر ثروتمند و با نفوذ در فضای معاصر.

               آثار شاخص سینمایی

                   رویگری در بیش از ۵۰ فیلم سینمایی ایفای نقش کرد که برخی از آن‌ها عبارتند از:

                       اجاره‌نشین‌ها (داریوش مهرجویی): حضور در یکی از بهترین کمدی‌های تاریخ سینمای ایران.

                      کانی مانگا: یکی از موفق‌ترین فیلم‌های جنگی و اکشن دهه ۶۰.

                      بوتیک: که در آن بازی متفاوتی در نقش یک پیرمرد آسیب‌پذیر و خاص ارائه داد.

                      مسافر ری: بازگشت دوباره به فضاهای تاریخی و مذهبی.

          نقش‌های کلیدی و جوایز

               اگرچه رضا رویگری از آن دسته هنرمندانی بود که جایزه‌اش را مستقیماً از "قلب مردم" می‌گرفت، اما حضور او در جشنواره‌ها نیز همواره مورد توجه بود:

            عشق به وطن در کلام و عمل

               رویگری در بسیاری از محافل هنری، زمانی که از او درباره ماندن یا رفتن از ایران سوال می‌شد، با صراحت بر "ماندن در خاک وطن" تأکید می‌کرد. او بارها اعلام کرد  «من ریشه در این خاک دارم. صدای من با "الله الله" برای این مردم                 شناخته شد و می‌خواهم تا آخرین نفس در کنار همین مردم بمانم.»

               حتی در دوران بیماری و دشواری‌های معیشتی که در سال‌های آخر با آن روبرو بود، هرگز لب به شکایت از سرزمینش نگشود و همواره با غرور از هویت ایرانی خود یاد می‌کرد.